Zo kom je terug bij jezelf.
In een gesprek de kluts kwijt zijn. Niet meer uit mijn woorden komen.
Een black-out krijgen of het zweet voelen uitbreken.
Het gebeurt me.
En zodra ik het opmerk, komt er vaak nog iets bij:
een hele riedel gedachten over wat de ander zal denken, vinden, zien.
Ziet de ander dat ik het even niet weet?
Wat zal diegene van me denken?
Doe ik het wel goed?
Voor ik het weet, ben ik vooral bezig met de ander.
En ben ik mezelf een beetje kwijt.
Ik ontdekte dat het te maken heeft met mezelf uiten,
voor mezelf uitkomen, zichtbaar zijn.
Wat ik in de loop van de tijd steeds meer ben gaan begrijpen, is dat mijn lichaam allang reageert voordat ik er woorden voor heb. Er gebeurt iets in mij.
Mijn zenuwstelsel reageert. De fight-flight-freeze respons gaat aan.
Juist op zo’n moment helpt het mij niet om nóg harder na te denken.
Wat dan helpt, is terug naar mijn lichaam.
Naar voelen waar ik ben.
Mijn voeten op de grond voelen.
Voelen dat ik op een stoel zit.
Dat geeft gronding.
Bewust uitademen.
Adem geeft ruimte en kalmeert.
Met mijn handen over mijn bovenbenen wrijven.
Dat kalmeert vluchtneiging.
Kleine dingen die me helpen om weer terug te komen bij mezelf.
In verbinding zijn met een ander begint met in verbinding blijven met mezelf.
Dat klinkt misschien logisch. Maar midden in een spannend gesprek is dat soms nog niet zo eenvoudig. Mijn aandacht gaat gemakkelijk naar buiten. Naar de reactie van de ander. Naar wat ik denk dat de ander van mij verwacht.
Terwijl mijn lichaam me ondertussen iets anders vertelt.
Steeds vaker probeer ik daarnaar te luisteren.
Niet om de spanning meteen weg te krijgen.
Wel om mezelf er niet in kwijt te raken.
En misschien is dat wel de beweging: niet nóg beter mijn best doen om afgestemd te zijn op de ander, maar ondertussen ook bij mezelf blijven.
Mijn lichaam kan leren om veilig te zijn in zichzelf.
Even mijn voeten voelen.
Even ademhalen.
Even terug.
Wat helpt jou om bij jezelf te blijven wanneer je in contact met een ander spanning voelt ontstaan?